เชื่อว่าผู้คนส่วนใหญ่ล้วนแต่รู้จักคุ้นชินกับชื่อของ “ลูกชิ้น” เป็นอย่างดี และอาจจะเป็นจานโปรดของใครหลาย ๆ คน แน่นอนว่าลูกชิ้นนี้เป็นอีกหนึ่งอาหารที่มีความเก่าแก่มาก ตลอดจนปรากฏให้เห็นอยู่ในหลากหลายวัฒนธรรมมากทั้งในยุโรปและเอเชีย แต่ความเก่าแก่ของลูกชิ้นนี้ มันเริ่มต้นที่ส่วนไหนของโลกกันนะ?
ก่อนอื่นเราจะแยกเป็นลูกชิ้นตะวันตก (มีทบอล) และลูกชิ้นตะวันออก เพราะทั้งสองฝั่งนี้มีหน้าตาที่ต่างกันพอสมควร โดยทางฝั่งตะวันตกนั้นหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีการบันทึกไว้ถึงสูตรของลูกชิ้นมีอยู่ในโรมันโบราณในตำราอาหาร Apicius ซึ่งก็มีอยู่มากมายหลายสูตร โดยมีการปรุงรสลูกชิ้นด้วยสมุนไพรและเครื่องเทศ ซึ่งความเครื่องเทศนี่เองทำให้เกิดแนวคิดว่าลูกชิ้นอาจเก่าแก่ยาวนานกว่านั้น ย้อนไปถึงยุคเปอร์เซียเรืองอำนาจในแถบดินแดนอาระเบียก่อนคริสต์กาล และเดินทางไปทั่วผ่านเส้นทางการค้าทั้งในกรีก, แอฟริกาเหนือ กลายเป็นลูกชิ้นที่เราพบเห็นได้ในโลกอาหรับ(รวมถึงอนุทวีปอินเดีย) ไปจนถึงยุโรปนี่เอง
อย่างไรก็ดีเมื่อเรามาพิจารณาลูกชิ้นที่เรากินกันในไทยจะพบว่ามันไม่ได้ใส่เครื่องเทศเหมือนกับลูกชิ้นทางฝั่งตะวันตกของเราเลยสักนิด นั่นก็เพราะว่าลูกชิ้นในไทยเป็นลูกชิ้นอย่างตะวันออกซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากเมืองจีน โดยจะมีเนื้อสัมผัสที่เด้งสู้ฟันดี ผิดกับลูกชิ้นตะวันตกที่กัดไปแล้วอาจจะแตกออก เพราะเป็นเนื้อที่เอามาปั้นเป็นก้อน ๆ เฉย ๆ โดยลูกชิ้นแบบที่พบในไทยมีลักษณะที่พบในลูกชิ้นของชาวจีนแคะ ซึ่งคิดค้นวิธีแปรรูปเนื้อวัวเป็นลูกชิ้นเพื่อถนอมอาหาร ซึ่งสันนิษฐานว่าลูกชิ้นแบบนี้ได้ติดตามกับชาวจีนอพยพเข้ามายังประเทศไทยด้วย โดยเชื่อว่าน่าจะเป็นลูกชิ้นที่นำมาขายเคียงกับก๋วยเตี๋ยว ก่อนที่จะเริ่มมีการแยกออกมาขายป็นลูกชิ้นเสียบไม้ต่างหากให้เราได้กินกัน
ลูกชิ้นนับว่าเป็นอีกหนึ่งการคิดค้นทางด้านอาหารที่น่าสนใจ ในขณะที่ลูกชิ้นในอีกซีกโลกหนึ่งมีหน้าตาอย่างหนึ่ง ลูกชิ้นในอีกซีกโลกหนึ่งก็มีหน้าตาต่างไปอีกแบบ แต่ก็ถูกเผยแพร่ผ่านผู้คนและการค้าจนกลายเป็นความหลากหลายของลูกชิ้นในแต่ละพื้นที่ที่พบเห็นกันทั่วโลก
อ้างอิง:
https://liviabarandgrill.com/the-timeless-tale-of-meatballs/
https://www.jeenthainews.com/china-news/6503_20201021
