โขน 
เป็นศิลปะการแสดงชั้นสูงของไทยที่มีความสำคัญและมีประวัติศาสตร์ยาวนาน โขนเป็นการแสดงที่ผสมผสานการรำ การร้อง 
และการละครเข้าด้วยกัน ซึ่งมักใช้เพื่อเล่าเรื่องราวจากมหากาพย์รามเกียรติ์ ซึ่งเป็นวรรณคดีที่ได้รับอิทธิพลจากรามายณะของอินเดีย
.
การแสดงโขน ได้รับการยกย่องว่าเป็นศิลปะชั้นสูง เพราะต้องอาศัยทักษะและความชำนาญในหลายด้าน เช่น การแสดงรำ การร้องเพลง และการแต่งกายที่สวยงามและซับซ้อน
.
โขน มีต้นกำเนิดที่ไม่แน่ชัด แต่มักเชื่อกันว่ามีรากฐานมาจากการแสดงของนักรบที่ใส่หน้ากาก 
และเครื่องแต่งกาย ลักษณะเดียวกับโขนในสมัยกรุงศรีอยุธยา จากนั้นจึงได้รับการพัฒนาและปรับปรุงให้มีความซับซ้อนและสง่างามมากขึ้นในช่วงกรุงรัตนโกสินทร์ โดยเฉพาะในสมัยรัชกาลที่ 5 ที่โขนได้รับการฟื้นฟูและส่งเสริมอย่างจริงจัง
.
ลักษณะเด่นของการแสดงโขน
1. การแต่งกาย 
: โขนมีการแต่งกายที่หรูหรา โดยนักแสดงจะสวมใส่เครื่องแต่งกายที่ประณีตและสวยงาม รวมถึงหน้ากากที่ใช้สวมใส่ในการแสดง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์สำคัญของโขน
2. การรำ 
: ท่ารำของโขนเป็นศิลปะที่มีความซับซ้อน ต้องใช้ทักษะและการฝึกฝนอย่างเข้มงวด นักแสดงต้องมีการเคลื่อนไหวที่สง่างามและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
3. การร้องและดนตรี 
: การแสดงโขนจะมีบทพากย์และบทเจรจาที่นักพากย์เป็นผู้ทำหน้าที่ขับร้องและบรรยายเรื่องราวที่กำลังดำเนินอยู่ การแสดงยังประกอบด้วยดนตรีไทยคลาสสิกที่ใช้เครื่องดนตรีเช่น ระนาด ฆ้องวง และปี่พาทย์
โขน ถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญของไทย และได้รับการยกย่องจากยูเนสโกให้เป็นมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติในปี พ.ศ. 2561 การแสดงโขนไม่ได้เป็นเพียงแค่การบอกเล่าเรื่องราวในวรรณคดี แต่ยังสะท้อนถึงความเชื่อ ค่านิยม และวัฒนธรรมของไทย
.
ปัจจุบัน โขนยังคงได้รับการอนุรักษ์และเผยแพร่ผ่านการแสดงในงานเทศกาลและพิธีสำคัญต่าง ๆ รวมถึงการจัดตั้งสถาบันที่มุ่งสืบทอดศิลปะโขนเพื่อให้เยาวชนรุ่นหลังได้เรียนรู้และรักษาศิลปะอันล้ำค่านี้ให้คงอยู่ต่อไป
