ลิเก 
มีรากฐานมาจากการแสดงพื้นบ้านของชาวบ้านในอดีต ซึ่งนำเสนอเรื่องราวและวิถีชีวิตของชุมชน
.
โดยใช้การร้องเพลง การพูดทำนองเสนาะ 
และการแสดงท่าทางประกอบ โดยมีเนื้อหาที่แสดงถึงตำนาน เรื่องราวทางศาสนา และประวัติศาสตร์ของชุมชน
.
ลิเก มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่สะท้อนความเป็นไทยอย่างชัดเจน ทั้งในด้านการแต่งกาย 
การใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้าน และการแสดงออกทางอารมณ์และความรู้สึก โดยเฉพาะการใช้ภาษาและการแสดงท่าทางที่สื่อถึงวิถีชีวิต ความเชื่อ และศิลปะของไทย
.
รูปแบบการแสดงลิเก ประกอบด้วยหลายองค์ประกอบ เช่น การแต่งกายด้วยชุดลวดลายสวยงาม การใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้าน การร้องเพลงที่มีทำนองเสนาะ 
และการแสดงท่าทางประกอบที่มีความงดงาม และมักจะมีการผสมผสานกับการแสดงรูปแบบอื่น ๆ ลิเก ถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญของไทย และยังคงมีบทบาทสำคัญในการอนุรักษ์และสืบสานความเป็นไทยให้คงอยู่สืบไป โดยมีการแสดงลิเกในหลากหลายโอกาส เช่น งานประเพณี งานพิธีกรรม และการแสดงเพื่อสร้างความบันเทิงแก่ชุมชน
.
ลิเกมีประวัติความเป็นมายาวนานในประเทศไทย โดยมีพัฒนาการและเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
ยุคพัฒนา
ลิเกได้รับการพัฒนาและปรับปรุงรูปแบบขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งในด้านการขับร้อง การใช้เครื่องดนตรี และการแสดงท่าทาง
มีการผสมผสานเทคนิคและองค์ประกอบจากการแสดงอื่น ๆ เข้ามา เช่น นาฏศิลป์พื้นบ้าน การแสดงหุ่น และมโนราห์
ยุคจารีต:
ลิเกมีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับจารีตประเพณี ความเชื่อทางศาสนา และตำนานพื้นบ้าน มักถูกนำมาใช้ในงานพิธีกรรม งานบุญ และงานประเพณีต่าง ๆ ของชุมชน
ยุคปัจจุบัน
ลิเกยังคงได้รับความนิยมและมีบทบาทสำคัญในการสืบสานวัฒนธรรมไทย
มีการปรับตัวและดัดแปลงให้เข้ากับยุคสมัย แต่ยังคงรักษาเอกลักษณ์และความเป็นไทยไว้ได้อย่างดี
ดังนั้น ลิเกจึงเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญของไทย มีประวัติศาสตร์และพัฒนาการตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน และยังคงมีบทบาทสำคัญในการอนุรักษ์และสืบทอดวัฒนธรรมไทยสืบไป
