“กิดาหยันหมอบกรานอยู่งานพัด
พระบรรทมโสมนัสอยู่ในที่
บุหลันเลื่อนลอยฟ้าไม่ราคี
รัศมีส่องสว่างดังกลางวัน”
ร้อยกรองข้างต้น เป็นส่วนหนึ่งของบทเพลงพระราชนิพนธ์ “บุหลันลอยเลื่อน ๒ ชั้น” ในสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ 2) ที่ท่านทรงกลั่นกรองร้อยเรียงถ้อยคำออกมาจากความฝัน จนกลายเป็นทั้งบทเพลงที่ใช้กับซอสามสายคู่พระทัย และเนื้อเรื่องของ “อิเหนา” บทวรรณกรรมทรงคุณค่าที่ถ่ายทอดต่อมาสู่ปัจจุบัน
(รู้ไว้ใช่ว่า: เพลงบุหลันลอยเลื่อน ยังถูกเรียกอีกชื่อว่า “เพลงสรรเสริญพระจันทร์” ด้วย เนื่องจาก ถูกใช้เป็นเพลงสรรเสริญในสมัยสมเด็จพระปิยมหาราช (รัชกาลที่ 5) ก่อนที่ต่อมาจะเปลี่ยนมาใช้เพลงบรรเลงเครื่องดนตรีสากล)
มิเพียงเท่านั้น บทพระราชนิพนธ์ “บุหลันลอยเลื่อน” ยังเป็นแรงบันดาลใจของขนมชาววังชนิดหนึ่ง ซึ่งพยายามจำลองภาพ “ดวงจันทร์ หรือ บุหลัน” ที่ลอยค้างฟ้าท่ามกลางเมฆยามราตรี ซึ่งขนมชนิดนั้น ก็คือ “บุหลันดั้นเมฆ” นั่นเองครับ
วิธีการเติมแต่งจานนี้ ให้เป็นดังเหมือนบุหลันเต็มดวงในยามรัตติกาล ทำโดยการใช้อัญชันมาผสมกับแป้งข้าวเจ้า นึ่งจนสุก ในถ้วยขนมที่อุ่นจนร้อนมาก่อนหน้า ก็จะได้แป้งสีน้ำเงินสงัดเป็นพื้นหลังของท้องฟ้ายามค่ำคืน
หยอดตามลงไปด้วยไข่แดงผสมน้ำตาลตรงกลาง แทนดวงจันทร์เต็มดวงที่ส่องประกายค้างฟ้า เป็นดั่งงานศิลป์ย่อมๆ โดยแท้ ที่หลายคนอยากถนอมไว้มากกว่ากลืนกิน
ทำให้จานนี้ เป็นจานโปรดที่ไม่เพียงอร่อย แต่ยังงามพิมพ์ใจผู้ทานด้วย
แล้วผู้อ่านทุกท่านมีจานใดที่เป็นจานโปรดที่ทั้งงามทั้งอร่อย ก็มาคอมเมนท์กันได้
Reference : Oknation, Thairath, และ Pholfoodmafia
