หากพูดชื่อ “มะสิกู” หรือ “มังซีกู้” คนทั่วไปอาจจะเกาหัวด้วยความสงสัยว่ามันคืออะไร แต่ในขณะเดียวกันถ้าไปถามคนในบางจังหวัดของภาคใต้เช่นคนพังงา คนภูเก็ต และพื้นที่อื่น ๆ ฝั่งอันดามัน พวกเขาก็อาจจะรู้จักและชี้ถูกว่ามันคืออะไร ซึ่งชื่อนี้เป็นอีกชื่อหนึ่งที่ถูกหยิบมาใช้เรียก “ละมุดฝรั่ง” นั่นเอง แต่ทำไมถึงเรียกด้วยชื่อนั้นล่ะ?
.
ในแม่ครัวหัวป่าก์ ท่านผู้หญิงเปลี่ยนได้กล่าวถึงละมุดฝรั่งว่า “ภาษาแขกเรียกว่าซีโก” ทำให้เห็นว่าในทัศนะของท่านผู้หญิงเปลี่ยนมองชื่อซีโก หรือซีกู้ (Ciku) เป็นภาษาแขก ซึ่งแขกในที่นี้ หมายถึงแขกทางใต้ก็คือชาวมลายู
.
คนกรุงเทพรู้จักกับผลซีโกนี้เป็นครั้งแรกจากการที่ท่านสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ ไปนำมาจากเมืองสิงคโปร์ ก่อนที่ต่อมาจะถูกนำเข้าอีกระลอกหนึ่งโดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวหลังจากซื้อที่ดินบนสิงคโปร์เข้าพระคลังข้างที่แล้วได้แปลงต้นซีโกติดมาด้วย แต่กว่าที่ผลซีโกจะแพร่หลายก็ล่วงเข้าสู่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังเสด็จประพาสชวาและสิงคโปร์ พร้อมกับนำเอาผลไม้นี้เข้ามาปลูกในกรุงเทพเป็นจำนวนมาก
.
อันที่จริง ละมุดฝรั่งนี้ไม่ได้เป็นผลไม้ท้องถิ่นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แต่อย่างใด หากแต่มีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลาง เช่นในเม็กซิโก เหตุนี้เองที่ทำให้ชื่อ ซีโก น่าจะเป็นคำยืม ซึ่งตรงนี้มีอยู่ 2 แนวคิด แนวคิดที่ 1 เชื่อว่าเป็นการกร่อนมาจากคำว่า “เม็กซิโก” กลายมาเป็นซีโก ในขณะที่อีกแนวคิดหนึ่ง มาจากชื่อที่คนสเปนเรียกละมุดว่า “ซิโกซาโปเต้” (ละมุดน้อย) ซึ่งกร่อนเหลือเป็นซีโก
.
อย่างไรก็ดี เมื่อซีโกได้เข้ามาในไทยก็ได้กลายเป็นละมุดฝรั่งแทน ซึ่งก็มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยในแม่ครัวหัวป่าก์ว่าท่านผู้หญิงเปลี่ยนไม่ค่อยชอบชื่อละมุดฝรั่งสักเท่าไหร่ อยากให้เป็นละมุดแขกจึงจะเข้าท่ากับประวัติที่ไทยรับมาจากทางใต้มากกว่า
