หากพูดถึงงานเซรามิก หลายคนอาจนึกถึงลำปางเป็นอันดับแรก แต่รู้ไหมว่าที่จังหวัดลำพูน ยังมี “เตาเซรามิก” แห่งหนึ่งที่ยังคงมีชีวิต และกำลังรักษาเสน่ห์ของงานปั้นแบบล้านนาเอาไว้อย่างงดงาม
.
“เตาชวนหลง เซรามิก” คือเรื่องราวของความฝันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากคนธรรมดาที่ไม่ได้เรียนศิลปะโดยตรง แต่มีหัวใจของศิลปินอย่างเต็มเปี่ยม “อาจารย์อุทัยย์ กาญจนคูหา” ผู้ก่อตั้งกิจการรุ่นแรก ที่พาความหลงใหลในดินและไฟ เดินทางจนกลายเป็นงานศิลป์ที่จับต้องได้
.
ชื่อ “ชวนหลง” เองก็มีที่มาไม่ธรรมดา ดัดแปลงจากคำว่า “หลงฉวน” เมืองในประเทศจีนที่ขึ้นชื่อเรื่องเครื่องเคลือบสีเขียวไข่กา หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ “ศิลาดล” ผสานเข้ากับความหมายแบบไทย ๆ ที่แปลได้ว่า “ชวนให้หลงใหล” ซึ่งก็สะท้อนตัวตนของงานได้อย่างตรงไปตรงมา
.
ในช่วงแรก ชวนหลงเริ่มต้นจากการสร้างงานที่ได้รับแรงบันดาลใจจากของโบราณ ไม่ว่าจะเป็นสังคโลก สุโขทัย หรือเรือนกาหลง เพื่อสืบทอดเอกลักษณ์ไทยให้คงอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ พัฒนาตัวเอง สร้างชื่อเสียงผ่านการส่งผลงานเข้าประกวดในลำปาง จนกลายเป็นที่รู้จักในวงการเซรามิก
.
เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป “ชวนหลง” ก็ไม่หยุดอยู่กับที่ แต่เลือกปรับตัวอย่างน่าสนใจ จากงานปั้นที่เคยเน้นความคลาสสิกแบบดั้งเดิม ถูกตีความใหม่ให้ร่วมสมัยมากขึ้น ทั้งในด้านฟังก์ชันและดีไซน์ มีการลดทอนลวดลายบางส่วน เติมสีสันให้สดขึ้น เพื่อให้เข้ากับไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่ เซรามิกจึงไม่ได้จำกัดอยู่แค่ถ้วยชามหรือแจกันอีกต่อไป แต่กลายเป็นของตกแต่งและงานศิลป์ที่มีชีวิต
.
แม้จะพัฒนาไปตามยุค แต่หัวใจของ “ความเป็นไทย” ไม่เคยถูกทิ้ง ลวดลายช้าง ดอกไม้ เถาวัลย์ หรือสัตว์ต่าง ๆ ยังคงปรากฏอยู่บนชิ้นงานอย่างอ่อนช้อย กลายเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้เตาชวนหลงแตกต่างจากที่อื่น
.
เบื้องหลังความงดงามเหล่านี้ คือทีมช่างฝีมือกว่า 30 ชีวิต ที่เปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกัน ความพิเศษอยู่ตรงที่ช่างแต่ละคนไม่ได้เชี่ยวชาญเพียงด้านเดียว แต่สามารถทำได้ทั้งปั้น วาด และแกะสลัก ทำให้ทุกชิ้นงานเต็มไปด้วยความหลากหลายและความคิดสร้างสรรค์แบบไร้ขีดจำกัด
.
หากใครมีโอกาสได้ไปเยือนก็อาจจะเข้าใจทันทีว่าทำไมที่นี่ถึงชื่อว่า “ชวนหลง” เพราะมันชวนให้เราหลงใหลได้จริง ๆ
