ภาชนะดินเผาลายเชือกทาบ 
เป็นหลักฐานทางโบราณคดีที่สำคัญ และเป็นงานหัตถกรรมที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานในดินแดนประเทศไทย
.
ย้อนกลับไปในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ราว 4,000-5,000 ปีก่อน มนุษย์โบราณในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้พัฒนาเทคนิคการทำภาชนะดินเผาที่มีลวดลายเป็นเอกลักษณ์นี้ขึ้น
.
เทคนิคการสร้างลายเชือกทาบนั้น เกิดจากการนำเชือกหรือเส้นใยพืช 
มาพันรอบไม้หรือวัสดุแข็ง 
แล้วกดลงบนผิวภาชนะดินเหนียวที่ยังไม่ได้เผา ทำให้เกิดลวดลายเป็นร่องนูนคล้ายรอยเชือกบนผิวภาชนะ นอกจากความสวยงามแล้ว ลายเชือกทาบยังช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้กับภาชนะและทำให้จับถือได้ถนัดมือยิ่งขึ้น แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาของบรรพบุรุษในการผสานประโยชน์ใช้สอยเข้ากับความงามทางศิลปะ
.
มีการค้นพบภาชนะดินเผาลายเชือกทาบในแหล่งโบราณคดีหลายแห่ง เช่น บ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี ซึ่งเป็นแหล่งโบราณคดีสำคัญที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโก นอกจากนี้ ยังพบในแหล่งโบราณคดีอื่น ๆ ทั่วประเทศ ตั้งแต่ภาคเหนือไปจนถึงภาคใต้ แสดงให้เห็นถึงการแพร่กระจายของวัฒนธรรมนี้ในดินแดนไทยโบราณ
.
ภาชนะดินเผาลายเชือกทาบ มีบทบาทสำคัญในการศึกษาประวัติศาสตร์และพัฒนาการทางสังคมของมนุษย์ในภูมิภาคนี้ นักโบราณคดีใช้ลักษณะของลายเชือกทาบ รูปทรงของภาชนะ และองค์ประกอบทางเคมีของดินเผาในการศึกษาถึงการติดต่อแลกเปลี่ยนระหว่างชุมชนโบราณ เทคโนโลยีการผลิต และวิถีชีวิตของผู้คนในอดีต
.
ในปัจจุบัน แม้ว่าภาชนะดินเผาลายเชือกทาบจะไม่ได้ใช้ในชีวิตประจำวันเหมือนในอดีต แต่ก็ยังคงมีการสืบสานและประยุกต์ใช้เทคนิคนี้ในงานศิลปะร่วมสมัย มีศิลปินและช่างปั้นหลายท่านที่นำเอาเทคนิคโบราณนี้มาผสมผสานกับรูปแบบและแนวคิดใหม่ ๆ สร้างสรรค์เป็นผลงานเครื่องปั้นดินเผาที่มีเอกลักษณ์
นอกจากนี้ ยังมีการผลิตภาชนะดินเผาลายเชือกทาบเพื่อเป็นของที่ระลึกและสินค้าทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะในพื้นที่ใกล้เคียงกับแหล่งโบราณคดีสำคัญ เช่น จังหวัดอุดรธานี ซึ่งมีการจัดตั้งศูนย์เรียนรู้และพิพิธภัณฑ์ เพื่อเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับภาชนะดินเผาลายเชือกทาบและวัฒนธรรมบ้านเชียง
