ในปัจจุบัน “ข้าวแช่” ถือเป็นอาหารที่แพร่หลาย หาทานได้ตลอดทั้งปี แต่ในอดีตนั้น เมนูนี้นั้นเป็นอาหารตำรับพิเศษที่หาทานได้ในวังเท่านั้น
และถ้ายิ่งย้อนกลับไปไกลกว่านั้น “ข้าวแช่” แบบที่แพร่หลายในปัจจุบันที่เรียกว่า “ข้าวแช่ไทย” นั้น ก็ต่อยอดมาจาก “ข้าวแช่รามัญ (มอญ)” อีกขั้นหนึ่ง
ซึ่งตามความคิดของชาวมอญนั้น “การทำข้าวแช่เป็นสิ่งที่แฝงความเชื่อศักดิ์สิทธิ์ไว้” เพราะมักจะทำกันในช่วงสงกรานต์ เพื่อใช้ในพิธีกรรมบูชาเทวดา
โดยเชื่อกันว่า หากมุ่งหวังหรือปรารถนาสิ่งใด ก็สามารถตั้งจิตอธิษฐานขอได้ในผ่านการถวายข้าวแช่
ด้วยเหตุนี้ กรรมวิธีที่ทำ “ข้าวแช่รามัญ” จึงละเอียดลออและพิถีพิถันอย่างยิ่ง ตั้งแต่ การเลือกเม็ดข้าวที่สวยงามไม่แตกหัก
การนำมาล้างน้ำถึง 7 ครั้ง ก่อนจะนำไปหุง ซึ่งก็ต้องตั้งไฟหุงกลางลานนอกชายคาบ้าน
เมื่อหุงเสร็จ ก็ยังต้องนำข้าวมาขัดยางเพิ่ม เวลามาผสมกับน้ำหอมที่อบมาอย่างพิถีพิถันเช่นกัน น้ำจะได้ใสไม่ขุ่น น่ารับประทาน
และก็มีการกินคู่กับเครื่องเคียง ได้แก่ ลูกกะปิทอด ปลาป่นหวาน กระเทียมผัดไข่ ผักกาดหวานผัด ยำขนุนอ่อน ยำปูเค็มกับมะม่วงดิบ ซึ่งถ้าเป็นสำรับอาหารที่ใช้ในการบวงสรวงจะมี ก๋วยเตี๋ยวผัด ขนมปัง กะละแม และข้าวเหนียวแดง
#เพราะความอร่อยต้องแบ่งปัน
#จานโปรดEpisodeลับ#จานโปรด
Reference :
เว็บไซต์ gourmetandcuisine , เว็บไซต์ sila-mag และเว็บไซต์สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดนนทบุรี

