ในโลกของถ้วยชามรามไห 
เราอาจคุ้นเคยกับเครื่องปั้นดินเผาท้องถิ่น ที่สะท้อนธรรมชาติ วัฒนธรรม หรือศาสนา
.
แต่มีเครื่องถ้วยชนิดหนึ่งที่ไม่ได้สะท้อนแค่ความเชื่ออย่างเดียว มันคือ “ศิลปะแห่งชีวิตหรูหรา” 
ที่สืบทอดกันมายาวนานจากลูกผสมสองเชื้อชาติ “เครื่องถ้วยนนยา” (Nyonya Wares) สมบัติล้ำค่าของชาวเปอรานากัน หรือที่รู้จักกันในชื่อ ‘บ้าบ๋า-ย่าหยา’
.
คำว่า “เปอรานากัน” 
แปลตรงตัวจากภาษามลายูว่า เกิดที่นี่ หมายถึง กลุ่มคนที่มีบรรพบุรุษเป็นพ่อค้าชาวจีนฮกเกี้ยนที่เดินทางมาค้าขาย ณ คาบสมุทรมลายู ก่อนจะตกหลุมรักและแต่งงานกับสาวชาวมลายู กลายเป็นลูกผสมแห่งวัฒนธรรมที่ลงตัวมาก ๆ ทั้งในมาเลเซีย สิงคโปร์ อินโดนีเซีย และภาคใต้ของไทยอย่างภูเก็ต พังงา ตรัง ระนอง และสตูล
.
คำว่า “บ้าบ๋า” ใช้เรียกผู้ชาย ส่วน “ย่าหยา” ใช้เรียกผู้หญิงลูกครึ่งจีน-มลายู และคำว่า “นนยา” เองก็มาจากภาษาชวา ยืมมาจากภาษาดัตช์ “dana” ที่แปลว่า “หญิงลูกครึ่งจีนมลายู”
.
“เครื่องถ้วยนนยา” 
คือ ผลงานศิลป์ที่ผสมผสานรสนิยมจีนและมลายูอย่างงดงามที่สุด มันถูกสร้างขึ้นด้วยกรรมวิธีที่ละเอียดและปราณีตมาก เริ่มต้นด้วยการเผาดิบที่อุณหภูมิต่ำ จากนั้นนำไปเคลือบน้ำยาแล้วเผาอีกครั้งที่อุณหภูมิสูง เพื่อให้เกิดผิวเคลือบขาว และถึงเวลาที่สำคัญที่สุด การลงยาสี ซึ่งต้องใช้น้ำมันการบูรช่วยให้สีสดและแห้งเร็ว แล้วจึงเผาครั้งสุดท้ายเป็นอันเสร็จ
.
เครื่องถ้วยนี้มักประดับด้วยลวดลายจีนโบราณอย่าง
หงส์กลางดอกโบตั๋น : สื่อถึงความมั่งคั่ง สงบ สวยงาม และความรัก
นกฟีนิกส์ : ตัวแทนของคุณธรรม ความสง่างาม และพลังแห่งชีวิต
ดอกโบตั๋น : “ราชาแห่งดอกไม้” ของจีน เชื่อกันว่านำพาความมั่งมีและเกียรติยศ
ขอบปากถ้วยมักจะทำเป็นหยักกลีบดอกไม้ ตกแต่งด้วยลาย ‘ยู่อี่’ สีชมพู-เหลือง 
หมายถึง “อายุยืนยาว สมหวังทุกประการ” หรือบางชุดจะมีพุทธมงคล 8 ประการ เช่น ธรรมจักร ฉัตร สังข์ ธง ดอกบัว แจกัน และปลาคู่ ทุกชิ้นล้วนแฝงความศรัทธาในพระพุทธศาสนามหายาน และความอุดมสมบูรณ์
.
สีสันที่บอกเล่ารสนิยมและความภูมิใจในความเป็น “ย่าหยา” เครื่องถ้วยนนยาใช้เทคนิคแบบตะวันตกในการแต่งแต้มสี เช่น สีชมพูอมม่วง สีเขียวมรกต สีฟ้าอ่อน สีส้ม สีแดง สีเหลือง ทุกเฉดล้วนถูกเลือกเพื่อให้สื่อถึงรสนิยม หวาน หรู และสดใสของเจ้าของซึ่งส่วนใหญ่เป็นสตรีเปอรานากันที่มั่งคั่ง มีรสนิยม และใส่ใจในรายละเอียด
.
แม้ในปัจจุบัน เครื่องถ้วยนนยาของแท้จะกลายเป็นของหายากและแทบไม่มีในตลาดศิลปวัตถุ แต่ มรดกของลวดลาย ความเชื่อ และวิถีชีวิต ยังคงถูกส่งต่อผ่านการออกแบบเครื่องถ้วยร่วมสมัย และงานหัตถศิลป์สืบทอดไปยังลูกหลานของชาวเปอรานากันในยุคใหม่
