ไม่แน่ใจว่าสมาชิกเพจเราอยู่ด้อมอาหารอินเดียกันมากแค่ไหน แต่สำหรับตัวผู้เขียนเองนั้นได้เข้าด้อมอาหารอินเดียครั้งแรกก็ตอนที่หนังเรื่อง “App War แอปชนแอป” เข้าฉายแล้วไปตามรอยพระเอกกับนางเอกที่ร้านโทนี่ส์ (ร้านอาหารเนเปาล+อินเดีย) ริมคลองโอ่งอ่าง และได้ลิ้มลอง “บัตเตอร์ชิกเก้น” อาหารอินเดียจานแรกซึ่งทำให้รู้สึกติดใจไม่รู้ลืมจนต้องสั่งทุกครั้งที่ไปร้านอาหารอินเดีย.“บัตเตอร์ชิกเก้น” นับว่าเป็นอาหารอินเดียที่รับประทานง่ายที่สุด ด้วยรสชาติมัน เนื้อละมุน หอมเครื่องเทศอ่อน ๆ ไม่ได้มีรสชาติจัดจ้านหรือมีกลิ่นเครื่องเทศแรงเหมือนอย่างอาหารอินเดียอื่น ๆ ทำให้บัตเตอร์ชิกเก้นเป็นเมนูที่เหมาะสำหรับผู้เริ่มหัดกินอาหารอินเดียเป็นอย่างยิ่ง และเป็นอาหารจานตัดสินด้วยว่าคุณกับอาหารอินเดียจะไปกันรอดหรือไม่.สำหรับความเป็นมาของบัตเตอร์ชิกเก้นนั้นนับว่าเป็นอะไรที่ใหม่มาก ๆ เพราะเพิ่งปรากฏขึ้นมาหลังจากการประกาศอิสรภาพของอินเดียนี่เอง โดยเกิดขึ้นหลังจากที่นาย “กุนดาน ลาล กูจ์ราล” ได้คิดค้นไก่ทันดูรีขึ้นมาในร้านของโมคา ซิงห์ ต่อมาโมคา ซิงห์ได้ขายร้านต่อให้กับกุนดานและกลายมาเป็นร้าน “โมติ มาฮาล” ร้านอาหารที่ทำให้อาหารอินเดียปัญจาบีกลายเป็นปรากฏการณ์ฟีเวอร์ไปทั่วโลก.วันหนึ่งกุนดาลสังเกตุว่า ไก่ทันดูรีที่เขาจะแขวนเอาไว้ในโอ่งนั้น ถ้าขายไม่หมด ก็คงเอามาขายไม่ได้อีก เขาจึงคิดค้นน้ำซอสเกรวี่จากมะเขือเทศ เนย ครีม และเครื่องเทศนิดหน่อย เพื่อหมักให้ไก่ทันดูรีนั้นมันฉ่ำมากขึ้น และนั่นก็กลายมาเป็นต้นกำเนิดของบัตเตอร์ชิกเก้นนั่นเอง.จนกระทั่งการแยกตัวของปากีสถาน กุนดาลก็ได้อพยพเข้ามาในอินเดียพร้อมกับสูตรอาหารเพื่อมาตั้งร้าน โมติ มาฮาล ขึ้นมาอีกครั้งในย่านดาร์ยากันจ์ กรุงเก่าเดลี และที่ร้านแห่งนี้เอง อาหารของกุนดาลก็ได้รับการเผยแพร่จนเป็นที่นิยมอย่างมาก อีกทั้งยังเผยแพร่ชื่อเสียงจนเป็นที่โด่งดังในระดับสากลอีกด้วย.เรื่องราวของบัตเตอร์ชิกเก้นได้ทำให้เราเห็นว่า อาหารที่จะดังได้ไม่จำเป็นต้องเก่าแก่มากมาย ขอแค่เข้าถึงง่ายก็เพียงพอแล้ว เพราะถ้ามันเข้าถึงง่ายและเป็นที่ถูกใจ มันก็จะเข้าไปครองใจใครต่อใครด้วยตัวของมันเองโดยไม่ต้องมีเรื่องราวที่เก่าแก่ลึกซึ้งแต่อย่างใด
อ้างอิง
https://food.ndtv.com/…/the-history-of-butter-chicken…
