เมื่อช่วงงานฉลองกรุงรัตนโกสินทร์ที่ผ่านมา เราเองก็ได้ไปเดินหาของกินอร่อย ๆ ที่วัดประยุรวงศ์อยู่เหมือนกัน ซึ่งก็มีสารพัดอาหารจากชุมชนต่าง ๆ มาออกร้านให้ได้กินกัน ตั้งแต่ก๋วยเตี๋ยวแกงไก่คั่ว ขนมฝรั่งกุฎีจีน ขนมอินเดียต่าง ๆ เคบับ ก๋วยเตี๋ยวแกง ฯลฯ แต่เราก็ได้ไปสะดุดตากับขนมอยู่อย่างหนึ่งจากชุมชนกุฎีจีนที่นำเอาขนมที่ดูไกล ๆ นึกว่าเป็นทาร์ตไข่นาม “เกชาดัส” ออกมาให้ได้ลิ้มลองกัน
.
เกชาดัส (Queijadas) เป็นขนมสัญชาติโปรตุเกสที่ในไทยเชื่อกันว่าเป็นบรรพบุรุษของบ้าบิ่น แต่ทั้งนี้ในส่วนของหน้าตาดั้งเดิมนั้นมีลักษณะเป็นทาร์ตอย่างหนึ่งที่มีไส้เป็นชีส ซึ่งแต่ละแคว้นแต่ละเมืองก็จะมีสูตรและหน้าตาที่อาจจะแตกต่างกันออกไปตามแต่ละพื้นที่เหมือนกัน แต่ถ้าถามถึงต้นฉบับ เขาก็เล่ากันว่ามีที่มาจากเมืองซินตรา ซึ่งเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงเรื่องชีสอย่างชีส “เรเกเจา” (requeijão)
.
ในส่วนของประวัติความเป็นมาของเกชาดัส ก็นับมีประวัติความเป็นมาแบบพิมพ์นิยมของขนมโปรตุเกส ก็คือเป็นขนมที่เกิดขึ้นในโบสถ์หรือคอนแวนต์ โดยเกซาดัสเดซินตรานี้ เล่ากันว่าเกิดขึ้นมาจากการคิดค้นโดยพระรูปหนึ่งนาม “ฌูเอา ดา อานันซีอาเซา” (João da Anunciação) ที่คอนแวนต์เปญ่าลองกาเมืองซินตราเมื่อราวศตวรรษที่ 13 พอกาลเวลาล่วงเข้ามาในศตวรรษที่ 15 ก็มีการเปลี่ยนแปลงสูตรเพิ่มน้ำตาลกับซินนามอนเข้ามาผสมด้วย
.
นอกเหนือจากเกชาดัสเดซินตราแล้ว ในเมืองอื่น ๆ เองก็มีประวัติที่ใกล้เคียงกัน แต่เปลี่ยนเป็นโบสถ์อื่น ๆ แทน เช่น เกซาดัสเดบียา เกิดขึ้นมาในโบสถ์ซานโตอันเดรบนเกาะเซามิเกลซี่งเล่าว่าคิดค้นโดยแม่ชีในช่วงศตวรรษที่ 16 หรือไม่ก็เกชาดัสเดกอมบริอาซึ่งเชื่อกันว่าเป็นเกชาดัสที่กลายมาเป็นขนมบ้าบิ่นนั้นก็เล่าว่าเกิดขึ้นที่คอนแวนต์ซานตาคลาร่าอาเวลยา เป็นต้น
