ผ้าโสร่ง 
เป็นเครื่องแต่งกายพื้นเมืองที่มีประวัติยาวนานในวัฒนธรรมไทย โดยเฉพาะในภาคใต้และภาคกลางของประเทศ มีลักษณะเป็นผ้าผืนยาวที่นำมาเย็บต่อปลายให้เป็นวงกลม ใช้นุ่งโดยพันรอบเอวและผูกเป็นปม
.
ผ้าโสร่ง มีต้นกำเนิดมาจากการค้าขายและการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับชาวมลายูและอินเดียในอดีต จึงได้รับอิทธิพลทั้งในแง่ของลวดลายและวิธีการสวมใส่
.
แต่เดิมผ้าโสร่งทำจากผ้าฝ้าย หรือผ้าไหม มีลวดลายเป็นตารางหรือลายริ้ว ต่อมาได้พัฒนาให้มีลวดลายหลากหลายมากขึ้น เช่น ลายดอกไม้ ลายกราฟิก หรือลายพื้นเมือง ผ้าโสร่งไม่เพียงแต่ใช้เป็นเครื่องนุ่งห่มเท่านั้น แต่ยังมีประโยชน์หลากหลาย เช่น ใช้เป็นผ้าเช็ดตัว ผ้าปูนั่ง หรือแม้แต่ใช้ห่อสิ่งของ ความเรียบง่ายและอเนกประสงค์นี้ ทำให้ผ้าโสร่งเป็นที่นิยมในชีวิตประจำวันของคนไทย 
.
ผ้าโสร่ง ได้รับการพัฒนาและส่งเสริมให้เป็นผลิตภัณฑ์ของหลายจังหวัด โดยเฉพาะในภาคใต้ มีการปรับปรุงคุณภาพผ้า พัฒนาลวดลายให้ทันสมัย และสร้างแบรนด์ให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น นอกจากนี้ ยังมีการส่งออกไปยังต่างประเทศ 
โดยเฉพาะในกลุ่มประเทศอาเซียนและตะวันออกกลาง ซึ่งมีวัฒนธรรมการแต่งกายคล้ายคลึงกัน
.
ปัจจุบัน ผ้าโสร่งไม่เพียงแต่เป็นเครื่องแต่งกายพื้นเมืองเท่านั้น แต่ยังได้รับความนิยมในฐานะแฟชั่นร่วมสมัย มีการนำมาตัดเย็บเป็นเสื้อผ้าแบบต่าง ๆ ทำให้ผ้าโสร่งยังคงมีบทบาทสำคัญในวิถีชีวิตและเศรษฐกิจของไทย เป็นการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมไปพร้อมกับการพัฒนาให้ทันสมัย
