เมื่อตอนโพสต์ไทยากิ เราเคยพูดถึงขนมญี่ปุ่นอีกอย่างหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นบรรพบุรุษต้นแบบของไทยากิอย่าง “อิมางาวะยากิ” หรือ “เชอหลุนปิ่ง” ไปบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ ในโพสต์นี้จึงจะขอพาไปดูเรื่องราวของอิมางาวะยากิที่เดินทางจากญี่ปุ่นมาชุบตัวเป็นเชอหลุนปิ่งในไต้หวันกัน
.
อิมางาวะยากิเป็นขนมแป้งที่สอดไส้ด้วยถั่วแดงอะซูกิ ก่อนที่จะมีพัฒนาการแตกออกเป็นหลากหลายไส้ โดยอิมางาวะยากินี้มีลักษณะที่ใกล้เคียงกับขนมอีกอย่างหนึ่งคือ “โดรายากิ” แต่จะแตกต่างกันในบางจุด เช่นรูปทรงที่ต่างกัน รวมถึงอุณหภูมิเสิร์ฟ โดยอิมางาวะยากิจะนิยมเสิร์ฟร้อน ๆ ในขณะที่โดรายากิเสิร์ฟได้ทั้งร้อนและเย็น
.
ต้นกำเนิดของของอิมางาวะยากิ เกิดขึ้นในร้านค้าเล็ก ๆ เชิงสะพานอิมางาวะบาชิ (ซึ่งเป็นที่มาของชื่อขนม) ในยุคเอโดะช่วงปลายศตวรรษที่ 18 โดยขนมนี้ก็ได้รับความนิยมแพร่หลาย พร้อม ๆ กับชื่อที่หลากหลายแตกต่างกันไปตามแต่ละภูมิภาค
.
ในส่วนของการที่ว่า “อิมางาวะยากิ” กลายมาเป็น “เชอหลุนปิ่ง” เมื่อไหร่นั้น สันนิษฐานว่าเกิดขึ้นในช่วงเวลาของการที่ญี่ปุ่นเข้าปกครองไต้หวันหลังจบสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่ 1 ในปลายศตวรรษที่ 19 ซึ่งในยุคสมัยดังกล่าว อิทธิพลทางอาหารของญี่ปุ่นหลายอย่างก็ได้ไหลหลั่งเข้ามายังไต้หวัน โดยอิมากาวะยากิ ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็นเชอหลุนปิ่งอันหมายถึงขนมกงล้อ ซึ่งล้อไปกับรูปทรงของขนมแทน อาหารหลายอย่างเมื่อได้มาขึ้นฝั่งที่ไต้หวันก็เกิดพัฒนาการมากมาย ซึ่งเชอหลุนปิ่งเองก็ถูกไต้หวันพัฒนาจนกลายมาเป็นอีกหนึ่งขนมญี่ปุ่นที่กลายมาเป็นขนมยอดฮิตของชาวไต้หวัน และช่วยส่งออกวัฒนธรรมของอาหารจานนี้ให้เป็นที่รู้จักกันมากขึ้นเรื่อยมา
.
อ้างอิง:
https://www.justonecookbook.com/imagawayaki-obanyaki/
