หลายคนอาจคุ้นเคยกับ “เกี้ยมอี๋” ในฐานะเส้นประเภทหนึ่งที่นิยมนำมาใช้ทำก๋วยเตี๋ยว บ้างก็กินได้ทั้งคาวและหวาน หน้าตาแปลกตา ตัวเล็ก ๆ ยาวรี หัวท้ายแหลม แต่รู้หรือไม่ว่าเจ้าอาหารเส้นชนิดนี้ได้ชื่อว่าเป็นอีกหนึ่งเครื่องว่างโปรดของพระพุทธเจ้าหลวง หรือล้นเกล้ารัชกาลที่ 5 ด้วย
.
จากข้อมูลของสำนักงานราชบัณฑิตยสภา “เกี้ยมอี๋” มาจากภาษาจีนแต้จิ๋วว่า “เจียมอี๊” โดย “เจียม” หมายถึง แหลม ส่วน “อี๊” หมายถึง ลูกกลม ๆ จึงหมายถึงอาหารที่ทำจากแป้งข้าวเจ้าเป็นตัวเล็ก ๆ ยาวรี หัวท้ายแหลมคล้ายลอดช่อง โดยเกี้ยมอี๋แบบดั้งเดิมของจีนนิยมปรุงเป็นก๋วยเตี๋ยวน้ำ ขณะที่ในไทยก็มีการดัดแปลงเป็นก๋วยเตี๋ยวแห้ง
.
เส้นที่มีหน้าตาแบบนี้มีชื่อเรียกอยู่หลายชื่อ ในจีนเองก็มีชื่อที่แปลออกมาได้หลายความหมาย ทั้งหยินเจี้ยนเฟิ่น หรือเส้นเข็มเงิน เหลาฉูเฟิ่นหรือเส้นหางหนูที่เรียกกันในคาบสมุทรมลายู เป็นต้น ตลอดจนเป็นเส้นอย่างเดียวกันกับที่เรียกว่าบี้ถ่ายบักที่เป็นขนมในภาคใต้ของไทยด้วย
.
เกี้ยมอี๋เป็นเครื่องว่างที่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงโปรดมาก ถึงขั้นทรงทำเครื่องเสวยด้วยพระองค์เอง เรื่องนี้ปรากฏในอนุสรณ์งานศพเจ้าจอมน้อม และถูกนำมาเล่าในหนังสือ ตำรับสร้าง(รส)ชาติ ของ นริศ จรัสจรรยาวงศ์ โดยกล่าวว่า พระองค์มักทรงพระราชดำริทำเครื่องว่างขึ้นอย่างกะทันหัน จนผู้ถวายการรับใช้ต้องชุลมุนวุ่นวายอยู่เสมอ
.
จากเส้นแป้งข้าวเจ้าตัวเล็ก ๆ ที่ดูเป็นอาหารธรรมดานี้ได้สะท้อนให้เห็นถึงร่องรอยการเดินทางของอาหารชนิดนี้จากจีนเข้ามาสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่สอดแทรกอาหารเส้นในลักษณะเดียวกันนี้อยู่ในหลายพื้นที่ และกลายเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมทั้งในหมู่คนธรรมดา ขึ้นไปถึงระดับเจ้าผู้ปกครองด้วย
