วัฒนธรรมเกี๊ยวนับว่าเป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรมอาหารการกินที่ได้รับการเผยแพร่ไปทั่วดินแดนเอเชียตะวันออก ตั้งแต่จีน มองโกล เกาหลี ญี่ปุ่น ซึ่งแต่ละพื้นที่ก็มีเรื่องราวการเดินทางของเกี๊ยวไปยังสถานที่นั้น ๆ ที่แตกต่างกันไป โดยสำหรับเกี๊ยวอย่างเกาหลี หรือมันดู ก็นับว่ามีเรื่องราวตอนหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจไม่แพ้กัน
เล่ากันว่าเกี๊ยวน่าจะเดินทางจากเมืองจีนมาถึงยังเกาหลีหรือโครยอราวสมัยราชวงศ์หยวน หรือก็คือช่วงมองโกลปกครองจีนราวช่วงศตวรรษที่ 14 แต่อย่างไรก็ดี พบหลักฐานบันทึกการกล่าวถึงอาหารประเภทเกี๊ยวครั้งแรกในเกาหลีที่เก่าไปไกลถึงช่วงปลายศตวรรษที่ 12 ด้วย ซึ่งระบุถึงเหตุการณ์หนึ่งที่กษัตริย์ในสมัยนั้นอย่างพระเจ้ามย็องจงแห่งโครยอได้ให้การยกย่องเอาไว้ด้วย
บันทึกที่กล่าวถึงเกี๊ยวหรือมันดูเป็นครั้งแรกในแผ่นดินเกาหลีนั้นเล่าว่าในรัชสมัยของพระเจ้ามย็องจงแห่งโครยอ มีชาวชี่ตันนามว่า วีโช ซึ่งเขามีพ่อชื่อว่า วียองซอง พ่อของเขาป่วยหนักมาก ๆ ซึ่งรักษาเท่าไหร่ก็ไม่หาย ทว่าหมอท่านหนึ่งได้ให้คำแนะนำแก่วีโชว่า “พ่อของเจ้าจะหายป่วยได้ก็เมื่อได้กินเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา” คำกล่าวของคุณหมอทำให้วีโชวิตก แต่ด้วยความกตัญญู วีโชก็ได้เอามีดเฉือนตัดเนื้อที่ต้นขาของเขา คลุกเคล้ากับส่วนผสมอื่น ๆ และทำเป็นไส้ใส่เกี๊ยวขึ้นมาให้พ่อของเขากิน ซึ่งวียองซองก็หายป่วยหลังจากที่ได้กินเกี๊ยวเนื้อลูกชายของเขาไป เรื่องราวความกตัญญูของวีโชได้เป็นที่เลื่องลือเข้าไปถึงพระเนตรพระกรรณของพระเจ้ามย็องจงซึ่งได้พระราชทานรางวัลให้เป็นการตอบแทนต่อความกตัญญูที่วีโชมีต่อบิดาของเขา
เนื้อหาตำนานเกี๊ยวช่วยพ่อในบันทึกของทางฝั่งโครยอนี้เป็นอะไรที่ฟังดูเหมือนกับตำนานที่แฝงไปด้วยคติสอนใจในเรื่องของความกตัญญูราวกับว่าเป็นเนื้อเรื่องที่ใช้เป็นกุศโลบายสั่งสอนและสร้างคติธรรมขึ้นมาในสังคม ซึ่งตำนานเกี๊ยวเกาหลีนี้ก็นับว่าเป็นอีกหนึ่งตำนานที่มีความน่าสนใจอีกเรื่องหนึ่งด้วย
