เวลาที่ไปในย่านบางลำพู แถว ๆ แยกที่เป็นต้นถนนสามเสน หลาย ๆ คนอาจจะสังเกตเห็นศาลเจ้าเล็ก ๆ แห่งหนึ่งริมคลองที่อยู่เชิงสะพานนรรัตน์สถานข้ามคลองบางลำพูอีกฝั่งหนึ่ง สูงเด่นสองชั้นติดกับโรงแรมไดมอนด์เฮ้าส์ พร้อมกับมีป้ายเขียนว่า “ศาลเจ้าพ่อหนู” แต่ครั้นเมื่อลองเข้าไปข้างใน กลับพบว่าไม่มีจะมีประติมากรรมหนูในไหว้บูชาสักนิด อ้าว แล้วหนูในที่นี้มาจากไหนล่ะ?
ศาลเจ้าพ่อหนู อาจจะไม่ได้เป็นศาลเจ้าที่สร้างขึ้นมานานหลักร้อยปี แต่ก็เป็นอีกหนึ่งศาลเจ้าที่ชาวบางลำพูจำนวนไม่น้อยให้ความเคารพศรัทธา ซึ่งมีเรื่องเล่ากันว่าเจ้าพ่อหนู ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะต้นรัตนโกสินทร์องค์เล็กลอยน้ำมา(อีกแล้ว) ติดอยู่ที่หน้าตลาดโต้รุ่งที่เรียกว่าตลาดนานา จึงได้อัญเชิญขึ้นมาประดิษฐานที่ดาดฟ้าของตลาด
พอเข้าสู๋ปี 2503 ที่ตลาดนานาก็เกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ตลาด แต่แล้วก็มีผู้คนได้บังเอิญไปพบเห็นเด็กชายชุดสีชมพูยืนอยู่บนดาดฟ้า โบกธงไปมา ผู้คนเห็นก็เลยเข้าใจว่าเป็นพระพุทธรูปที่อัญเชิญไปประดิษฐานบนดาดฟ้านั้น จึงเรียกพระพุทธรูปนั้นว่า “เจ้าพ่อหนู” หนูในที่นี้จึงหมายถึงหนูที่เป็นเด็กน้อย ไม่ใช่หนูร้องจี๊ด ๆ แต่อย่างใด
ความศรัทธาของผู้คนเริ่มมีขึ้นทุกขณะจนกระทั่งได้มีการสร้างศาลให้ต่างหากที่ริมคลองบางลำพู เป็นศาลไม้เล็ก ๆ ชั้นเดียว ก่อนที่จะมีการลงขันลงแรงกันสร้างศาลเจ้าพ่อหนูเป็นการถาวรขึ้นมาที่เชิงสะพานนรรัตน์สถาน แล้วเสร็จในปี 2531 เป็นต้นมา อีกทั้งยังมีประเพณีประจำปี ซึ่งจัดกันมาตั้งแต่ปี 2507 เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงศรัทธาของผู้คนในย่านบางลำพูที่มีต่อเจ้าพ่อหนูได้เป็นอย่างดีด้วย
