ย้อนกลับไปเมื่อวัยเด็ก เวลาที่ไปจ่ายตลาดที่ตลาดนัดวันอาทตย์แถวบ้าน ในขณะที่แม่กำลังเลือกผลไม้เรามักจะชอบเดินไปดูแผงร้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลกันเพื่อเฝ้าดูมหรสพกุ้งตัวน้อน ดีดดิ้นอยู่ในกะละมังที่แม่ค้ากำลังจะใส่เครื่องปรุงแล้วยำเข้าไป ถึงแม้ว่าตัวเราเองจะไม่เคยกินหรือไม่รู้ว่าอยากจะกินมันก็ตาม แต่ก็เป็นอะไรที่พอได้ดูเล่นในยามจ่ายตลาดอยู่บ้าง
“กุ้งเต้น” นับว่าเป็นอีกหนึ่งสำรับอาหารที่เล่าลือกันว่าอร่อยโอชายิ่ง แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความที่กุ้งนั้นมันยังเป็นกุ้งเป็น ๆ ทำให้เป็นอาหารที่ดูแปลกตาไปบ้าง โดยกุ้งดิบ ๆ ใส่เครื่องปรุงไม่ว่าจะเป็นพริก น้ำปลา น้ำมะนาว ข้าวคั่ว หอมแดง นี้นับว่าเป็นอีกหนึ่งอาหารพื้นถิ่นที่พบได้มากให้หลากหลายพื้นที่ โดยเฉพาะกับวงเหล้าในแถบภาคอีสานที่มีการรับประทานกันมาก โดยสันนิษฐานว่าเป็นอาหารที่มีที่มาจากแถบแม่น้ำโขงซึ่งเป็นอีกหนึ่งแหล่งทีอุดมไปด้วยกุ้งฝอยอีกแห่งหนึ่ง
วิธีการเสิร์ฟกุ้งเต้นแบบท้องถิ่นจะเป็นการช้อนกุ้งสด ๆ จากน้ำขึ้นมาใส่ในภาชนะแล้วเติมเครื่องปรุงเข้าไปก่อนที่จะปิดฝา แล้วตามด้วยการเขย่าเพื่อให้เครื่องปรุงคลุกเคล้ากันกับกุ้งเป็นอันเสร็จ โดยอากัปกิริยาการกระโดดไปมาของกุ้งนี่เองที่เป็นที่มาของชื่อกุ้งเต้น
เรื่องราวของกุ้งเต้น แนวนอนว่าสำหรับคนต่างถิ่นหรือแม้แต่คนต่างชาติอาจจะมองว่ามันเป็นสำรับอาหารที่มีความป่าเถื่อนในตัวของมันเอง บางคนอาจจะมองว่ามันเหมือนกับเป็นการทรมานกุ้งบ้าง บางคนอาจจะว่าเป็นการไปกินมันทั้งเป็นบ้าง แต่อย่างไรก็ดี วัฒนธรรมอาหารของท้องถิ่นที่กินกันมานานอาจจะเป็นอะไรที่ยากแก่การเอาแว่นบริบทของคนนอกไปตัดสินเสียทีเดียว ทุกวัฒนธรรมล้วนมีวิธีการหรือแนวคิดที่แตกต่างกันไป สิ่งที่อาจจะดูผิดในบริบทของสังคมเราก็อาจจะเป็นสิ่งที่ไม่ได้ผิดแปลกในบริบทสังคมของเขาก็ได้ ซึ่งความหลากหลายนี้เองที่ทำให้สังคมเราเป็นสังคมแห่งความหลากหลายที่ควรตั้งบนพื้นฐานของการเห็นอกเห็นใจและเข้าใจวัฒนธรรมของกันและกัน
