การเล่นว่าวในภูมิภาคอีสาน 
ถือเป็นประเพณีที่สืบทอดมายาวนานและมีความเชื่อมโยงกับวิถีชีวิต ความเชื่อ และวัฒนธรรมท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง
.
ในอดีต การเล่นว่าวไม่เพียงแต่สร้างความบันเทิงหลังฤดูกาลเก็บเกี่ยว 
แต่ยังแฝงความหมายเกี่ยวกับการเสี่ยงทายและพิธีกรรมทางศาสนา 
ช่วงเวลาที่ว่าวลอยสูงในอากาศพร้อมกับเสียงแอกที่ดังโหยหวน เป็นภาพสะท้อนของการส่งต่อความหวังและการสะเดาะเคราะห์ในชุมชน
.
ในปัจจุบัน แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงของสังคมและวิถีชีวิตจะทำให้การเล่นว่าวตามชนบทลดน้อยลง แต่จังหวัดบุรีรัมย์ ยังคงรักษาประเพณีนี้ไว้ โดยการจัดงานมหกรรมว่าวอีสาน ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 งานนี้นอกจากจะเป็นการอนุรักษ์วัฒนธรรมประเพณี ยังมีบทบาทในการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในพื้นที่
.
ลักษณะเด่นของว่าวอีสาน ว่าวอีสานมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่โดดเด่น ซึ่งสะท้อนภูมิปัญญาท้องถิ่นและวิถีชีวิตของคนอีสาน
ว่าวสองห้อง: โครงสร้างของว่าวแบ่งเป็นสองส่วนหรือ “สองห้อง” โดยส่วนบนที่ใหญ่เรียกว่า “ตัวแม่” และส่วนล่างที่เล็กกว่าเรียกว่า “ตัวลูก”
.
ว่าวแอก ว่าวประเภทนี้ติดตั้ง “แอก” ทำจากไม้หวาย 
ซึ่งจะส่งเสียงเมื่อว่าวลอยอยู่ในอากาศ เสียงของแอกมีความเชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์ของการสร้างกรรม หรือการบวงสรวง การสะเดาะเคราะห์ 
เมื่อเลิกเล่น ผู้เล่นจะตัดว่าวทิ้งพร้อมกับผูกอาหารและสิ่งของไปกับตัวว่าว เพื่อสะเดาะเคราะห์และส่งสิ่งไม่ดีออกจากชีวิต
.
การเล่นว่าวอีสาน มักเกี่ยวข้องกับการเสี่ยงทาย เช่น หากว่าวลอยสูงและติดลมตลอดทั้งคืน จะเป็นสัญญาณว่าปีถัดไปจะมีความอุดมสมบูรณ์ ทั้งนี้ ชาวบุรีรัมย์เชื่อว่าการเล่นว่าวและเสียงแอกเป็นการสร้างกรรม เมื่อสิ้นสุดจึงมีพิธีตัดว่าวเพื่อสะเดาะเคราะห์และปล่อยกรรม 
.
ฤดูเล่นว่าวของชาวอีสานเริ่มต้นในเดือนธันวาคมถึงมกราคม ซึ่งตรงกับช่วงมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือหรือ “ลมบน” 
โดยนิยมเล่นในยามค่ำคืนตั้งแต่ 5 โมงเย็นถึงเช้าตรู่ เพราะเป็นช่วงที่ลมเหมาะสมที่สุดสำหรับการเล่นว่าว
.
ประเพณีการเล่นว่าวของชาวอีสาน ไม่เพียงแต่สะท้อนถึงความสนุกสนานและการพักผ่อนหย่อนใจ แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างคนกับธรรมชาติ ความเชื่อ และวัฒนธรรมในท้องถิ่น การจัดงานมหกรรมว่าวอีสานในปัจจุบันเป็นเครื่องยืนยันถึงความสำคัญของการอนุรักษ์ภูมิปัญญาไทยให้คงอยู่ต่อไป
