กะไหล่ทอง 
เป็นภูมิปัญญาการตกแต่งโลหะของช่างไทยโบราณ ที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยอยุธยา เป็นเทคนิคพิเศษในการเคลือบผิวโลหะด้วยทองคำบริสุทธิ์ให้เป็นชั้นบาง ๆ ผ่านกระบวนการทางเคมีโบราณที่เรียกว่า “การกะไหล่” โดยนำทองคำมาตีเป็นแผ่นบางจนเรียกว่า “ทองคำเปลว” 
แล้วนำไปติดบนพื้นผิวที่เตรียมไว้ด้วยกาวน้ำประสาน ทำให้ชิ้นงานมีความเงางามเสมือนทองคำแท้ แต่ใช้ทองคำในปริมาณที่น้อยกว่า
.
ในอดีต การกะไหล่ทองใช้สำหรับเคลือบวัตถุมงคล เครื่องราชศักดิ์สิทธิ์ และเครื่องประดับในราชสำนักไทย 
เช่น ชฎาและมงกุฎของกษัตริย์และเจ้านาย นอกจากนี้ยังถูกใช้ในงานศิลปะไทย เช่น การลงรักปิดทองในงานพระพุทธรูปและเจดีย์ตามวัดไทย โดยการกะไหล่ทองนั้นต้องอาศัยความพิถีพิถันในการลงทองและขัดเงา จึงเป็นงานฝีมือที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญสูง
.
การกะไหล่ทอง มีความสำคัญในงานศิลปะและหัตถกรรมไทยมานานนับศตวรรษ ไม่ว่าจะเป็นการทำเครื่องประดับ ตู้พระพุทธรูป หรือองค์พระพุทธรูป การกะไหล่ทองยังเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความมั่งคั่ง ความสง่างาม และความศักดิ์สิทธิ์ ศิลปะการกะไหล่ทองนี้ นิยมใช้ในงานประณีตศิลป์หลายประเภท เช่น พระพุทธรูป เครื่องทองเหลือง เครื่องถม ตู้พระธรรม บานประตู หน้าบัน และเครื่องประดับต่าง ๆ
.
ปัจจุบันแม้จะมีเทคโนโลยีการชุบโลหะสมัยใหม่เข้ามา แต่งานกะไหล่ทองแบบโบราณก็ยังคงได้รับความนิยมในการตกแต่งงานศิลปะชั้นสูง เพราะให้ความรู้สึกมีคุณค่า มีเสน่ห์ และความงดงามที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
.
การกะไหล่ทอง มักเชื่อกันว่าช่วยเพิ่มความเป็นสิริมงคลให้กับสิ่งของ ทำให้เกิดความเป็นศักดิ์สิทธิ์ และเชื่อว่าจะช่วยปกปักรักษาผู้เป็นเจ้าของ นอกจากนี้ การใช้ทองคำยังหมายถึงความรุ่งเรือง ความมั่นคง และความสมบูรณ์ จึงนิยมกะไหล่ทองในงานที่เกี่ยวข้องกับการบูชาและพิธีสำคัญต่าง ๆ
.
นอกจากนี้ การกะไหล่ทองยังช่วยให้วัตถุมีความงามและทนทานมากขึ้น โดยผิวทองช่วยป้องกันการเสื่อมสภาพของโลหะภายใน การดูแลรักษาควรใช้ผ้าสะอาดเช็ดผิวทองอย่างอ่อนโยน หลีกเลี่ยงการใช้น้ำยาที่มีความเป็นกรดและด่างสูง ซึ่งอาจทำให้พื้นผิวกะไหล่ทองเสียหายได้ ควรจัดเก็บในที่แห้งและห่างจากแสงแดดเพื่อรักษาความเงางาม
