“เยลลี่ยึดเมืองสุรินทร์ ใครได้เห็นก็ต้องอยากกิน โคตรอร่อยเคี้ยวเพลินนุ่มลิ้น จะไปบอกแม่ว่าหนูอยากกิน” เสียงเพลงจากติ๊กต็อกชวนหลอนหูที่ฟังแล้วก็ชวนสงสัยว่า “เยลลี่บ้าอะไรยึดเมืองสุรินทร์” ซึ่งเพลงนั้นเป็นเพลงที่ “ยุทธ เมืองสุรินทร์” ได้แต่งมาขายเยลลี่ยี่ห้อ “ยุทธเมืองสุรินทร์” ทว่าน้องคนร้องเขาร้องไม่ชัดเลยเพี้ยนเป็นเยลลี่ยึดเมืองสุรินทร์ไป ว่าแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเราเองก็ยังไม่เคยเขียนถึงเรื่องเยลลี่ที่หมายถึงเยลลี่สากลทั่วไปมาก่อนเลย
เยลลี่หรือศัพท์แบบทางการของทางฝรั่งที่เรียกว่า “ขนมหวานเจลาติน” (Gelatin dessert) เป็นรูปแบบของขนมประเภทหนึ่งที่เกิดจากการสลายของคอลลาเจนจนกลายมาเป็นเจลาตินที่ทำให้ของหวานทีเคยเป็นน้ำ กลายสภาพก่อตัวเป็นก้อนเด้ง ๆ ขึ้นมา โดยการเรียกเจ้าสิ่งนี้ว่าเยลลี่นั้น เกิดขึ้นครั้งแรกในศตวรรษที่ 18 ในตำราทำอาหารของฮันน่า กลาส ซึ่งมีการใช้เจ้าเยลลี่นี้เป็นส่วนผสมหนึ่งในขนมทรัยเฟิลที่เราเคยนำเสนอไปแล้วครั้งหนึ่ง
กระบวนการผลิตเยลลี่ในปัจจุบันนี้ก็นับว่ามีพัฒนาการมาไกลพอสมควรถ้าเทียบกับเยลลี่ในสมัยศตวรรษที่ 18 ซึ่งในสมัยนั้นมีการสรรหาสกัดเจลาตินจากหลากหลายแหล่งไม่ว่าจะเป็น เท้าลูกวัว กระเพาะลมปลา หรือเขากวางตัวผู้ เคี่ยวกันเป็นเวลานานกว่าจะได้เจลาตินออกมา ซึ่งก็มีทั้งที่นำมาทำเป็นของคาวจำพวกเยลลี่เนื้อ (คล้าย ๆ ตือคาตั่งหรือแก้งกระด้าง) ไปจนถึงเยลลี่ผลไม้รสอร่อย การทำเยลลี่นับว่าใช้เวลาสูงในการเคี่ยวกระดูกหรือชิ้นส่วนสัตว์เหล่านั้นเพื่อสกัดเจลาตินทำให้มันกลายเป็นของหรูและอยู่คู่กับชนชั้นสูงไปเสียอย่างนั้น
เยลลี่ได้กลายมาเป็นขนมที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก โดยทางฝั่งอเมริกันเห็นจะเรียกว่าเจลโลกัน และพัฒนาการทางเทคโนโลยีที่เปลี่ยนไปทำให้กระบวนการสร้างเจลาตินไม่ได้ยุ่งยากเหมือนในอดีต เจลาตินสำเร็จรูปก็มีขายกันทั่วไปจนเราสามารถไปซื้อมาทำเยลลี่กันเองได้ ทำให้มันกลายเป็นอาหารที่ไม่ได้ผูกกับชนชั้นสูงเหมือนแต่ก่อนแล้ว
#จานโปรด#เยลลี่#BBL#BangkokBank#ธนาคารกรุงเทพ
