ขนมหวานอย่างหนึ่ง หน้าตาคล้ายขนมน้ำดอกไม้และจุ๊ยก๊วย และมีกรรมวิธีการทำอย่างขนมถ้วย ที่ชาวไทยภาคใต้ขนานนามกันว่า “โกสุ้ย” นี้ นับว่าเป็นอีกหนึ่งขนมหวานรับประทานอร่อย ที่ไม่ได้มีพบเห็นแค่ในไทยเท่านั้น แต่พบได้ทั่วไปตามคาบสมุทรมลายูและนูซันตาราอีกด้วย
โกสุ้ยที่เรารู้จักกันนี้ ทางฝั่งมลายูเองก็เรียกว่าโกสุ้ยเหมือนกัน ในขณะที่อินโดนีเซียกลับเรียกขนมนี้ว่าลมปัง (Lompang) โดยเป็นขนมในสำรับของหวานเปอรานากัน หรือบาบ๋า-ย่าหยา ซึ่งกรรมวิธีการทำก็ล้วนแต่มีลักษณะที่คล้ายคลึงกัน มีวัตถุดิบที่เหมือนกัน จะแตกต่างก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง
ในสูตรของมลายู พบว่าขนมดังกล่าวนี้นิยมมีส่วนผสมของใบเตย รวมถึงน้ำตาลมะพร้าวมะละกา แต่ทั้งนี้ในสูตรที่ใส่น้ำตาลทรายแดงนั้นพบกันอย่างแพร่หลายในภาคใต้ของไทยและอินโดนีเซียมากกว่า โดยสิ่งที่เหมือนกันทั้ง 3 ที่ก็คือการโรยมะพร้าวขูดกินคู่กันกับโกสุ้ย ซึ่งชวนดูคล้ายกับขนมเปียกปูนอยู่ไม่น้อย
สำหรับในนิตยสารสับปะรด ของเทศบาลนครภูเก็ต ปีที่ 1 ฉบับที่ 4 2566 ได้ให้ข้อมูลว่าชื่อของ “โก” นี้แปลว่าดำ อย่างไรก็ดีคำว่าว่า “โก” ในที่นี้อาจจะหมายถึง 糕 ซึ่งหมายถึงเค้กหรือขนมก็เป็นไปได้ (ใครมีความรู้ก็มาแบ่งปันกันได้น้าาา) นอกจากนี้ในนิตยสารดังกล่าวยังกล่าวด้วยว่าโกสุ้ยได้เข้ามาถึงภูเก็ตผ่านชาวจีนฮกเกี๊ยนจากฝั่งมลายูที่ย้ายเข้ามาทำงานในเหมืองแร่ ในส่วนของชื่อลมปังของทางฝั่งอินโดนีเซียนี้ มีที่มาจากคำว่าครก ซึ่งในอดีตจะตำแป้งข้าวเจ้ากันในครกนี่เอง
ในปัจจุบันนี้ โกสุ้ยก็อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อยในเรื่องของวัตถุดิบบ้าง อาทิการใช้แป้งท้าวยายม่อมแทนแป้งข้าวเจ้า เป็นต้น โดยนับว่าเป็นอีกหนึ่งขนมที่ยังถือว่าหาซื้อได้ง่ายอยู่ พบเห็นได้มากทางภาคใต้ของไทย
อ้างอิง:
https://anyflip.com/wfwve/xdsu/basic
https://www.beautifulvoyager.com/kuih-kosui-pandan-gula…/
https://validnews.id/…/kue-lumpang-si-manis-kenyal-dari…
