ไก่ผัดขิง อาหารจานโปรดที่อาจจะดูจีน ๆ ในทัศนะของคนไทย ซึ่งมีการบริโภคมาอย่างยาวนาน แต่รู้หรือไม่ว่าในแม่ครัวหัวป่าก์ ได้เอ่ยถึงอีกชื่อหนึ่งของอาหารจานนี้ว่า “เกาเหลาบูด”
.
ไก่ผัดขิง ตำรับแม่ครัวหัวป่าก์ เป็นการเอาทั้งเนื้อไก่ เครื่องในไก่ ไปจนถึงเนื้อหมู และเห็ดหูหนู นำมาผัดเข้ากับขิงและเครื่องปรุงต่าง ๆ จนได้ไก่ผัดขิงที่มีรสจืดเค็ม แต่ต้องมีรสเปรี้ยวนำขึ้นมา
.
ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่า “เกาเหลาบูด” มันมีที่มาจากอะไรกันแน่ เพราะในแม่ครัวหัวป่าก์ก็ไม่ได้อธิบายชื่อเอาไว้ ทั้งนี้คนไทยเรารู้จักกับเกาเหลามานานก่อนหน้าแม่ครัวหัวป่าก์ดังที่ปรากฏชื่อตำแหน่ง “เจ้ากรมเกาเหลาจีน” ในสมัยรัชกาลที่ 4
.
อนึ่ง เกาเหลาไม่ได้มีแค่เกาเหลาที่เป็นน้ำซุปเพียงอย่างเดียวเท่านั้น เพราะยังมีเกาเหลาอีกประเภทหนึ่งที่เรียกว่าเกาเหลาผัด โดยเป็นการนำเอาเครื่องก๋วยเตี๋ยว (ไม่เอาเส้น) มาผัดรวม ๆ ซึ่งใกล้เคียงกับเกาเหลาทั่วไปที่เรารู้จัก เพียงแค่ว่าเปลี่ยนจากวิธีต้มมาเป็นวิธีผัดแทน และส่วนประกอบในไก่ผัดขิงก็เป็นเนื้อ เหมือนกับที่ใส่เป็นเครื่องก๋วยเตี๋ยว จึงน่าจะได้ชื่อเกาเหลามาจากสิ่งนี้
.
อ้าว และทำไมผัดเกาเหลานี้ถึงเรียกว่า “บูด” ล่ะ? ตรงนี้ก็ไม่มีข้อมูลระบุแน่ชัด แต่สันนิษฐานว่ารสเปรี้ยวนำ อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของชื่อเกาเหลาบูดก็เป็นไปได้
.
อย่างไรก็ดี ชื่อเกาเหลาบูดอาจจะเป็นชื่อที่ไม่ได้รับความนิยม อาจจะเพราะว่ามีคำว่าบูดอยู่ในชื่อก็เป็นไปได้ ทำให้ชื่อ “ไก่ผัดขิง” เป็นชื่อที่ได้รับความนิยมมากกว่าและได้รับการส่งต่อลงมาจนถึงปัจจุบัน
