ทันทีที่เห็นแผงขาย “ลก-ลก” (หรือล็อก-ล็อก แล้วแต่จะเรียก) คนไทยอย่างเรา ๆ ก็คงจะนึกไปถึงอาหารอย่างหมาล่าเสียบไม้ปิ้งบนเตาร้อน ๆ ทว่าวิธีการที่ทำให้สุกของลก-ลกนี้ เขาไม่ได้ปิ้ง หากแต่เป็นอาหารแบบจิ้มจุ่มหรือชาบูต่างหาก
ลก-ลกเป็นสตรีทฟู้ดอย่างหนึ่งที่ได้รับความนิยม ราคาไม่แพงเกินไป มีความหลากหลาย เล่ากันว่าเป็นอาหารที่ชาวจีนโพ้นทะเลเป็นผู้นำเข้ามาในแหลมมลายูราวช่วงศตวรรษที่ 19 โดยชื่อของมันนั้นสันนิษฐานว่ามาจากคำว่า 淥 (หลก?) ในภาษากวางตุ้ง ซึ่งมีความหมายตรงกับคำว่าลวกในภาษาไทย ซึ่งก็ดูเป็นการบ่งบอกถึงวิธีการกินอาหารชนิดนี้ได้เป็นอย่างดีว่าต้องลวกก่อนกิน
พวกเนื้อหรือผักที่นำมาเสียบไม้ทำลก-ลก มีอยู่มากมายหลายชนิด ซึ่งก็มีการทำให้เป็นขนาดชิ้นพอดีคำ ตั้งแต่หอยต่าง ๆ ไส้ ตับ ไส้กรอก ลูกชิ้นปลา ลูกชิ้นเนื้อ กุ้ง ปลาหมึก เกี๊ยว เห็ด กุนเชียง เต้าหู สารพัดต่าง ๆ ที่กินได้ ซึ่งการลวกก็จะเอาไปลวกในหม้อ (หม้อสาธารณะ) แล้วก็ราดน้ำจิ้มกิน ส่วนซอสก็มีอยู่หลากหลายไม่แพ้กัน โดยที่ได้รับความนิยมก็จะเป็นซอสรสหวาน ซอสเผ็ดนิด ๆ อารมณ์คล้ายน้ำจิ้มสุกี้ ไปจนถึงซอสน้ำจิ้มถั่วที่ใช้จิ้มสะเต๊ะก็มีด้วย
แน่นอนว่าในไทยอาจจะไม่ได้มีร้านที่เหมือนกับลก-ลกแบบเป๊ะ ๆ 100% (หรือมีแต่เราไม่รู้? สามารถแนะนำร้านกันมาได้เน้อ) แต่ก็พอมีอาหารที่เทียบเคียงกันได้อย่างพวกหมาล่าหรือชาบูเสียบไม้ที่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว แต่ก็เป็นอาหารที่อาจจะได้รับอิทธิพลมาจากจีนเหมือนกัน แต่ต่างวิธีการเป็นต้น
สำหรับลก-ลกที่มาเลเซียก็มีราคาที่หลากหลาย ซึ่งราคาก็อาจจะผันแปรไปตามวัตถุดิบ รสชาติและทำเล ยกตัวอย่างเช่นที่ปีนัง ร้านที่อยู่ย่านถนนคนเดินอย่างพวกย่านถนนจูเลีย กับร้านที่อยู่ที่เกอร์นีย์ราคาก็จะต่างกันหน่อย ๆ เป็นต้น
