พูดถึงคาราโอเกะ แน่นอนว่าใคร ๆ ก็นึกถึงการร้องเพลงที่มีซับไตเติลเนื้อร้องประกอบ จากชื่อก็พอจะเดาได้ว่าเป็นอะไรที่เดินทางมาจากญี่ปุ่น แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าต้นกำเนิดของวัฒนธรรมคาราโอเกะในไทยนั้น เกิดขึ้นครั้งแรกในย่านที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อของ “ธนิยะ”?
คำว่า “คาราโอเกะ” มาจากภาษาญี่ปุ่นสองคำ คือ “คารา” แปลว่า ว่างเปล่า และ “โอเกะ” แปลว่า ออร์เคสตรา รวมกันจึงหมายถึงดนตรีที่มีแต่ทำนองโดยไม่มีเนื้อร้อง ซึ่งถือกำเนิดในญี่ปุ่นช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อบาร์และผับเริ่มใช้ดนตรีบันทึกแทนวงดนตรีสดเพื่อลดต้นทุน แล้วเปิดให้แขกผลัดกันขึ้นร้องเองตามใจชอบ จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตคนญี่ปุ่นไปในที่สุด
ถนนธนิยะเองมีความผูกพันกับญี่ปุ่นมาอย่างยาวนาน นับตั้งแต่อาคารธนิยะหลังแรกเปิดตัวในปี 2513 ซึ่งเกิดจากการร่วมทุนกับ Sumitomo Real Estate และได้กลายเป็นศูนย์กลางของนักธุรกิจและนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นมาโดยตลอด จนมีผู้กล่าวกันว่าวัฒนธรรมญี่ปุ่นหลายอย่างที่เข้ามาในไทยล้วนผ่านธนิยะก่อนใคร และคาราโอเกะก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
ราวช่วงพุทธทศวรรษ 2520 บาร์และคลับของเจ้าของชาวญี่ปุ่นบนถนนธนิยะเริ่มนำดนตรีคาราโอเกะเข้ามาใช้แทนการจ้างวงดนตรีสด เหตุผลหลักเป็นเรื่องปฏิบัติล้วน ๆ คือนักดนตรีในยุคนั้นมักขาดงานหรือไม่มาตามเวลาที่นัดไว้ ประกอบกับค่าจ้างที่สูง เจ้าของร้านจึงหันมาพึ่งพาเทคโนโลยีคาราโอเกะแทน รูปแบบแรกที่นำมาใช้คือ “ดนตรีแปดแทร็ก” ซึ่งเป็นม้วนเทปขนาดใหญ่ที่มีแต่เสียงดนตรี ส่วนเนื้อเพลงจะเขียนลงกระดาษแผ่นใหญ่ให้แขกกางดูและร้องตาม
ในช่วงแรก ร้านเหล่านี้รับเฉพาะลูกค้าชาวญี่ปุ่น เนื่องจากชาวญี่ปุ่นมักไม่ชอบข้องแวะกับคนแปลกหน้า อีกทั้งค่าใช้จ่ายก็สูงพอ ๆ กับการเที่ยวในญี่ปุ่น ภายหลังจึงค่อย ๆ เปิดรับลูกค้าชาวไทยเพื่อความอยู่รอดทางธุรกิจ และนั่นเองคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คาราโอเกะค่อย ๆ ซึมเข้าสู่สังคมไทยในวงกว้าง
จากย่านธนิยะที่เริ่มต้นในฐานะสถานที่สำหรับชาวญี่ปุ่นโดยเฉพาะ คาราโอเกะได้ขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นรูปแบบบันเทิงยามราตรีที่แพร่หลายทั่วกรุงเทพฯ และเมืองใหญ่ทั่วประเทศ ทั้งในคลับหรูหรา โรงแรม ภัตตาคาร ไปจนถึงร้านอาหารทั่วไป เพื่อสนองความต้องการของผู้คนได้ทุกระดับไปพร้อม ๆ กัน
#สุดโปรด#กรุงเทพ#ประวัติศาสตร์#ธนิยะ#คาราโอเกะ#ญี่ปุ่น#BBL#BangkokBank#ธนาคารกรุงเทพ
