“จำได้ไหมนพพร อะไรเกิดขึ้นที่นั่น”
“ความรักของผมเกิดที่นั่น”
“ความรักของเราต่างหากนพพร ความรักของเธอเกิดที่นั่นและก็ตายที่นั่น แต่ของอีกคนหนึ่งยังรุ่งโรจน์อยู่ในร่างที่กำลังจะแตกดับ”
บทสนทนาระหว่างนพพรที่นั่งชมรูปวาดสีน้ำอยู่ข้างกายคุณหญิงกีรติที่นอนซมอยู่บนเตียง พร้อม ๆ กับหยาดน้ำตาของตัวละครทั้งสองที่หยดผลอยลงอาบแก้ม หนึ่งในฉากสุดท้ายก่อนที่ “ข้างหลังภาพ” ของศรีบูรพาจะปิดม่านลง ด้วยประโยคอมตะ “ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก”
ข้างหลังภาพนับว่าเป็นอีกหนึ่งนวนิยายทรงคุณค่าในแวดวงวรรณกรรมไทยที่มีเนื้อเรื่องบาดซึ้งตรึงใจของผู้คนมานับไม่ถ้วน และถูกเผยแพร่ในรูปแบบต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเป็นละครโทรทัศน์ ภาพยนตร์ ไปจนถึงละครเพลง และล่าสุด ก็ถูกดัดแปลงโดยบรอดเวย์ในชื่อเรื่อง Waterfall a New Musical ที่ทำการแสดงในเมืองไทยในเดือนกันยายนนี้ (โปรดักชั่นดีมาก แอดไปดูมาแล้ว)
ชื่อของ “ข้างหลังภาพ” มาจากภาพวาดสีน้ำฝีมือของคุณหญิงกีรติที่วาดเป็นฉากทิวทัศน์ของสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นฉากสำคัญของเรื่องอย่าง “มิตาเกะ” ที่เที่ยวในฤดูใบไม้เปลี่ยนสีของชาวโตเกียว ซึ่งข้างหลังภาพก็คือการเล่าเรื่องราวที่อยู่ในภาพวาดของคุณหญิงกีรตินั่นเอง
“มิตาเกะ” เป็นภูเขาในอุทยานแห่งชาติชิชิบุทามะไก ซึ่งมีความอุดมสมบูรณ์และเป็นจุดเดินป่ายอดฮิตอีกด้วย โดยในช่วงฤดูใบไม้เปลี่ยนสี มิตาเกะก็เป็นสถานที่ที่ผู้คนที่มาเพลิดเพลินกับสีสันตระการตาของใบไม้ต่าง ๆ รวมไปถึงการมานั่งปิกนิกริมลำธารด้วย นับว่าเป็นอีกหนึ่งสถานที่เดตและเป็นที่พักผ่อนของคนญี่ปุ่นเลยทีเดียว
นอกเหนือจากใบไม้เปลี่ยนสีแล้วมิตาเกะยังมีที่เที่ยวที่น่าชมอยู่อีกหลายจุดไม่ว่าจะเป็นศาลเจ้ามุซาชิมิตาเกะ, สวนหิน, และน้ำตกนานายะ ซึ่งชวนให้นึกถึงฉากเต้นรำที่น้ำตกในเรื่องข้างหลังภาพเลยทีเดียว สำหรับใครที่เป็นแฟนคลับของข้างหลังภาพแล้วล่ะก็ มิตาเกะก็เป็นอีกหนึ่งสถานที่ที่ควรมาให้ได้สักครั้งในชีวิต
