เมื่อช่วงสัปดาห์วันพิพิธภัณฑ์ไทย ผู้เขียนได้เข้าร่วม Museum Hopping ของทางมิวเซียมสยามบนเส้นทาง “ความลับสรรพรส เกลือ น้ำปลา น้ำตาล และพหุวัฒนธรรมริมแม่น้ำเจ้าพระยา-ท่าดินแดง” ซึ่งเป็นอีกหนึ่งทริป “ประวัติศาสตร์ท้องอิ่ม” ที่กินกันตลอดทางตามกระแสท่องเที่ยวเชิงอาหารการกิน (Gastronomy Tourism)
.
ในกิจกรรมดังกล่าวเราได้มีโอกาสกินอาหารที่หลากหลาย ทั้งของที่คุ้นเคยไปจนถึงของที่ไม่รู้จัก ซึ่งเมื่อเข้ามาในย่านชุมชนกุฎีขาว เราก็ได้มีโอกาสแวะไปที่เรือนพระยาราชานุประดิษฐ์ที่อาจารย์ธีรนันท์ ช่วงพิชิตรอต้อนรับอยู่พร้อมกับของว่างจากร้านครัวฬ.จุฬา ทั้งลุตตี่ (ขนมกลอก) ไปจนถึงเครื่องดื่มชื่อแปลกอย่าง “น้ำชัรบัต”
.
น้ำชัรบัต (Sharbat) ชื่อนี้มาจากชื่อที่เรียกกันมาตั้งแต่ต้นทางฝั่งเปอร์เซีย ซึ่งในประวัติของทางฝั่งตะวันออกกลางระบุว่าเป็นเครื่องดื่มน้ำเชื่อมหรือน้ำหวานจากผลไม้ เสิร์ฟเย็น ๆ ซึ่งชื่อซัรบัตนี้ก็เทียบเคียงกับคำศัพท์ในยุโรปจำพวกเซอร์เบต (Sherbet) หรือซอร์เบต (Sorbet) เป็นต้น
.
เครื่องดื่มนี้น่าจะเข้ามายังสยามพร้อมกันกับเหล่าพ่อค้าชาวเปอร์เซียที่มาตั้งรกรากในไทย โดยจากข้อมูลของอาจารย์ธีรนันท์ระบุว่าจะมีการปรุงซัรบัตกันในช่วงพิธีเดือนมุฮัรรอมหรือมะหะหร่ำเท่านั้น เป็นเครื่องดื่มที่ใช้จิบให้ชุ่มคอ โดยน้ำชัรบัตจะมีรสชาติหวานจากน้ำเชื่อม และเปรี้ยวจากผลไม้จำพวกมะนาว แต่ทั้งนี้ชัรบัตจะมีอีกหนึ่งความไม่เหมือนใครตรงที่จะมีการตำพริกขี้หนูสด ผสมลงไปในน้ำชัรบัตด้วย
.
กลิ่นของน้ำชัรบัตมันจะมีความเผ็ดเปรี้ยวอยู่หน่อย แต่เมื่อได้ดื่มแล้วจะรู้สึกเหมือนดื่มน้ำมะนาวที่มีรสเผ็ดปลาย ๆ ซึ่งเป็นน้ำดื่มที่วัดใจเหมือนกันว่าดื่มแล้วอาจจะชอบหรือไม่ก็ไม่ชอบไปเลย
.
เรียบเรียงโดยเพจสุดโปรด by Bangkok Bank
